ఒక సాయంత్రం

సాగర తీరానికి సాగింది నా పయనం 
నీలాకాశాన్నంతా తనలో ప్రతిబింబించాలని 
తాపత్రయ పడుతున్న సముద్రాన్ని చుస్తూ 
సూర్య కిరణాల స్పర్స కు మెరిసిపోతున్న 
ఇసుక తిన్నె మీద సేద తీరాను 
 
నా రాకను గమనించిందో ఏమో 
ఒక అలతో నాకు మౌన రాయబారం ఏదో పంపింది 
ఆ అల తన నురుగులతో నా పాదాలను స్పృశించి 
కుశల ప్రశ్నలు వినిపించింది 
చేతులతో తాకి కృతఙ్ఞతలు తెలిపే లోపే 
నన్ను అందుకోలేవంటూ వేగంగా వెనకకు మరలింది 
 
అంతలో కొంతమంది చిన్నారులు 
సాగర తీరానికి సందడి తెచ్చారు 
ముందుకు వెనుకకు పరిగెడుతూ   
అలలకు తమని అందుకోమంటూ 
సవాలు విసిరారు 
మరి కొంతమంది ఇసుకతో 
తమ తమ సౌధాలను నిర్మించుకుంటున్నారు 
పిల్లలంటే సముద్రానికి ఇష్టమో ఏమో 
వారిని చూసి తన అలల వేగాన్ని కొంచం తగ్గించింది 
 
నేను  తదేకంగా సముద్రంకేసి చూస్తుండిపోయాను
ఇప్పుడు నాకు ఆ పిల్లల కేరింతలు వినిపించడం లేదు
సముద్రం నిత్యం వ్యాపింప చేసే సందేశాల సవ్వడులను  
నేను వింటున్నాను    

సముద్రం ఒక గొప్ప బోధకురాలు  
ఎప్పుడూ నిగూఢమైన తత్వాన్ని మనకి బోధిస్తూనే ఉంటుంది 
ఎన్ని సడులు, అలజడులూ ఉన్నా 
ఎన్ని ఉప్పెనలు, తుఫాను లు ఎదురైనా 
తిరిగి తాను తన పూర్వ రూపాన్నే సంతరించుకుంటుంది
తన కర్తవ్యాన్ని తాను నేరవేరుస్తూనే ఉంటుంది 
తనది అచంచలమైన ఆత్మ విశ్వాసం 
మనిషి జీవితం కుడా సముద్రం లాంటిదే గా 



ఇలా నా ఆలోచనల్లో నేనుండగానే 
సముద్రం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది 
సూర్యుడు అస్తమించడానికి సిధ్ధమైనట్టున్నాడు
అప్పటిదాకా నీలి వర్ణంతో మెరిసిపోయిన సముద్రం  
ఒక్కసారిగా ఎర్రదనాన్ని నింపుకుని స్వాగతం పలికింది 
మెల్లిగా సూర్యుడు కడలి ఒడిలోకి జారిపోయాడు 
సూర్యుడ్ని దాచేసానన్న గర్వం తనలో కనిపించింది 

సూర్యుడు పూర్తిగా అస్తమించాడు 

తన వెలుగుని కూడా వెనుకకు పిలిచాడు 

అప్పటిదాకా ఆడుకున్న పిల్లలు ఇళ్ళకు పరుగులు తీసారు
అందుకు అలిగిందేమో సముద్రం
పూర్తిగా వర్ణ రహితం అయ్యింది.

ఇక నేను కూడా సముద్రానికి వీడ్కోలు చెప్పాను
అలల సవ్వడులతో తాను కుడా బదులిచ్చింది
నేను నా గమ్యానికి బయల్దేరాను 

సముద్రం ముందు నుంచున్న ఒక్కో క్షణం 

ఒక్కో మధురానుభూతి 

ఎన్నో భావాలను పలికించింది 

ఎన్నో ఊసులను వినిపించింది 

ఏవేవో కొత్త కాంతులను నా మది లో నింపింది 

ఇప్పుడు సముద్రం 

నాకొక మంచి స్నేహితురాలైపోయింది